Olivier Rieter
De zintuigen spelen een grote rol bij het ontstaan van nostalgie. De smaak en geur van Madeleine cakejes en lindebloesemthee openden voor de schrijver Marcel Proust de poort naar het verleden, naar zijn jeugd. Dergelijke herinneringen hebben te maken met het gevoel en beleving, met de ervaring en het verlangen. Ze zijn voor de rationele geest moeilijk te bevatten, maar dat betekent niet dat zintuiglijkheid daarom onbesproken moet blijven.
De tintelingen van beweging op de kermis, de klanken van de zomerhit uit je eindexamenjaar, de geur van motorolie die voor veel mensen vrijheid betekende, de smaak van appelbeignets met Oudjaar of de aanblik van een jeugdfoto in kleding die niet meer gedragen wordt: alle kunnen ze nostalgie opwekken. Het gaat steeds om een herinnerde ervaring over 'lang geleden', toen men nog minder zou hebben geweten van het leven en dus gelukkiger zou zijn geweest. Wie bij zichzelf nostalgie wil oproepen, komt al snel bij zintuiglijkheid terecht. Deze is maar ten dele onderdeel van de ratio, ze is wel stuurbaar, maar nooit totaal. Vaker wordt men erdoor overvallen op momenten die niet te plannen zijn.
Men kan bijvoorbeeld onverwachts kamperfoelie ruiken en men zo worden teruggenomen naar het spel of de liefde in de natuur, ooit. Het tasten naar een warm ‘vroeger’ of het samen met anderen herbeleven van de muziek van je eigen generatie, vervult je met een gevoel van zoete gêne, het geeft je even een gelukzalig gevoel van prettig verdriet. Het verleden komt nooit meer terug, maar heeft je gevormd tot wie je nu bent. De herinneringen aan je eigen zintuiglijkheid uit het verleden zijn nodig om jezelf in het heden te begrijpen en om jezelf te waarderen als de persoon die je bent geworden.
Een manier om met het verleden in aanraking te komen is wandelen, men voelt dan als het ware het verleden als men over kasseien loopt, ruikt het platteland dat sommigen met 'vroeger' associeren, hoort met een geluidsdrager passende muziek en men ziet vooral ook vanalles, details in de gebouwde omgeving die aan het verleden doen denken. . Een bijzonderde vorm van wandelen is de semiotische wandeling door een afgegrensd stuk van de werkelijkheid. Zie: een-nostalgische-reis-door-nederland
De zintuigen spelen een grote rol bij het ontstaan van nostalgie. De smaak en geur van Madeleine cakejes en lindebloesemthee openden voor de schrijver Marcel Proust de poort naar het verleden, naar zijn jeugd. Dergelijke herinneringen hebben te maken met het gevoel en beleving, met de ervaring en het verlangen. Ze zijn voor de rationele geest moeilijk te bevatten, maar dat betekent niet dat zintuiglijkheid daarom onbesproken moet blijven.
De tintelingen van beweging op de kermis, de klanken van de zomerhit uit je eindexamenjaar, de geur van motorolie die voor veel mensen vrijheid betekende, de smaak van appelbeignets met Oudjaar of de aanblik van een jeugdfoto in kleding die niet meer gedragen wordt: alle kunnen ze nostalgie opwekken. Het gaat steeds om een herinnerde ervaring over 'lang geleden', toen men nog minder zou hebben geweten van het leven en dus gelukkiger zou zijn geweest. Wie bij zichzelf nostalgie wil oproepen, komt al snel bij zintuiglijkheid terecht. Deze is maar ten dele onderdeel van de ratio, ze is wel stuurbaar, maar nooit totaal. Vaker wordt men erdoor overvallen op momenten die niet te plannen zijn.
Men kan bijvoorbeeld onverwachts kamperfoelie ruiken en men zo worden teruggenomen naar het spel of de liefde in de natuur, ooit. Het tasten naar een warm ‘vroeger’ of het samen met anderen herbeleven van de muziek van je eigen generatie, vervult je met een gevoel van zoete gêne, het geeft je even een gelukzalig gevoel van prettig verdriet. Het verleden komt nooit meer terug, maar heeft je gevormd tot wie je nu bent. De herinneringen aan je eigen zintuiglijkheid uit het verleden zijn nodig om jezelf in het heden te begrijpen en om jezelf te waarderen als de persoon die je bent geworden.
Een manier om met het verleden in aanraking te komen is wandelen, men voelt dan als het ware het verleden als men over kasseien loopt, ruikt het platteland dat sommigen met 'vroeger' associeren, hoort met een geluidsdrager passende muziek en men ziet vooral ook vanalles, details in de gebouwde omgeving die aan het verleden doen denken. . Een bijzonderde vorm van wandelen is de semiotische wandeling door een afgegrensd stuk van de werkelijkheid. Zie: een-nostalgische-reis-door-nederland
RSS Feed