Middeleeuwse reenactment, Wojsyl Wikimedia Commons
Reenactment
Olivier Rieter
Reenactment of living history is het naspelen van het verleden in het heden. Het kan gaan om het opnieuw opvoeren van grote veldslagen, maar ook om het uitbeelden van het dagelijks leven in vroegere perioden, gestoken in historisch verantwoorde dracht.
In bepaalde openlucht musea spelen reenactors hun rol, maar het fenomeen reenactment strekt zich ook uit buiten het museum. Mensen die verenigd zijn in living history groepen spelen het verleden na als hobby. Men leert erdoor niet hoe het werkelijk was in het verleden, omdat de ontberingen niet nagebootst worden. Reenactment is een vorm om actief met het verleden bezig te zijn, het gevoel dat men er in participeert. Er wordt geappelleerd aan de ervaring, het gaat erin om het scheppen van gekostumeerde herinnering. Dergelijke opvoeringen maken de herinnering tastbaar en toonbaar. Herinneringswetenschapper Jay Winter formuleert het zo: '...the performance of memory is both a mnemonic device and a way in which individual memories are relived, revived, and refashioned. Through performance, we move from the individual tot the group to the individual.' Hiermee wordt het 'social frameworkd of remembrance' bevestigd. (p11)
Winter redigeerde samen met Frank van Vree en Karin Tilmans de bundel Performing the past. In hun woord vooraf schrijven deze historici dat reenactment is 'both affirmation and renewal. It entails addressing the old, but it also engenders something new, something we have never seen before. Herein lies the exictement of performance, as well as its surprises and its distortions.'' (p7)
Kortom: fantasie en creativiteit, ontmoeten de herinnering. Tezamen maken ze deel uit van wat in de genoemde bundel 'the performative turn' wordt genoemd. Het gaat om een wending naar het opvoeren en aan den lijve ervaren van cultuur, herinnering en erfgoed.
Er is een sterke connectie tussen reenactment en pastness (verledenheid). Cultuurwetenschapper Wolfgang Hochbruck en antropoloog Judith Schlehe stellen in de inleiding van een andere bundel, Staging the past, dat 'the reenactor participates in his or her own historical film while simultaneously watching it.' (p15) Men participeert en ziet zichzelf en de anderen participeren en kweekt zo nieuwe herinneringen die gebaseerd zijn op historiserende fantasieën.
Reenactors kunnen soms het verleden zo nauwgezet mogelijk nabootsen. Zo kan men bijvoorbeeld zaken leren over hoe middeleeuwse werktuigen in hun gebruikt functioneerden. Er zijn echter ook reenactors die het het niet gaat om nauwgezetheid, maar om een viering van verledenheid. Zij zijn verenigd in organisaties als de Society of Creative Anachronism.
Verwant aan reenacment zijn de historische optocht, die populair werd in de nationale, regionale en lokale identiteitsconstructie van de negentiende eeuw en de optredens van gilden in Noord-Brabant, Limburg en Gelderland.
Bronnen
Karin Tilmans, Frank van Vree en Jay Winter (red.), Performing the past. Memory, history and identity in modern Europe (Amsterdam 2010)
Judith Schlehe, Michiko Uike-Bormann, Carolyn Oesterle en Wolfgang Hochbruck (red.) Staging the past. Themed environments in transcultural perspectives (Bielefeld 2010)
Reenactment
Olivier Rieter
Reenactment of living history is het naspelen van het verleden in het heden. Het kan gaan om het opnieuw opvoeren van grote veldslagen, maar ook om het uitbeelden van het dagelijks leven in vroegere perioden, gestoken in historisch verantwoorde dracht.
In bepaalde openlucht musea spelen reenactors hun rol, maar het fenomeen reenactment strekt zich ook uit buiten het museum. Mensen die verenigd zijn in living history groepen spelen het verleden na als hobby. Men leert erdoor niet hoe het werkelijk was in het verleden, omdat de ontberingen niet nagebootst worden. Reenactment is een vorm om actief met het verleden bezig te zijn, het gevoel dat men er in participeert. Er wordt geappelleerd aan de ervaring, het gaat erin om het scheppen van gekostumeerde herinnering. Dergelijke opvoeringen maken de herinnering tastbaar en toonbaar. Herinneringswetenschapper Jay Winter formuleert het zo: '...the performance of memory is both a mnemonic device and a way in which individual memories are relived, revived, and refashioned. Through performance, we move from the individual tot the group to the individual.' Hiermee wordt het 'social frameworkd of remembrance' bevestigd. (p11)
Winter redigeerde samen met Frank van Vree en Karin Tilmans de bundel Performing the past. In hun woord vooraf schrijven deze historici dat reenactment is 'both affirmation and renewal. It entails addressing the old, but it also engenders something new, something we have never seen before. Herein lies the exictement of performance, as well as its surprises and its distortions.'' (p7)
Kortom: fantasie en creativiteit, ontmoeten de herinnering. Tezamen maken ze deel uit van wat in de genoemde bundel 'the performative turn' wordt genoemd. Het gaat om een wending naar het opvoeren en aan den lijve ervaren van cultuur, herinnering en erfgoed.
Er is een sterke connectie tussen reenactment en pastness (verledenheid). Cultuurwetenschapper Wolfgang Hochbruck en antropoloog Judith Schlehe stellen in de inleiding van een andere bundel, Staging the past, dat 'the reenactor participates in his or her own historical film while simultaneously watching it.' (p15) Men participeert en ziet zichzelf en de anderen participeren en kweekt zo nieuwe herinneringen die gebaseerd zijn op historiserende fantasieën.
Reenactors kunnen soms het verleden zo nauwgezet mogelijk nabootsen. Zo kan men bijvoorbeeld zaken leren over hoe middeleeuwse werktuigen in hun gebruikt functioneerden. Er zijn echter ook reenactors die het het niet gaat om nauwgezetheid, maar om een viering van verledenheid. Zij zijn verenigd in organisaties als de Society of Creative Anachronism.
Verwant aan reenacment zijn de historische optocht, die populair werd in de nationale, regionale en lokale identiteitsconstructie van de negentiende eeuw en de optredens van gilden in Noord-Brabant, Limburg en Gelderland.
Bronnen
Karin Tilmans, Frank van Vree en Jay Winter (red.), Performing the past. Memory, history and identity in modern Europe (Amsterdam 2010)
Judith Schlehe, Michiko Uike-Bormann, Carolyn Oesterle en Wolfgang Hochbruck (red.) Staging the past. Themed environments in transcultural perspectives (Bielefeld 2010)
De slag bij Hastings, Agnete, Wikimedia Commons